سکوت خاکستری

پر از تردیدو انکارم...دلم خون است بیمارم..هوای گریه دارم کاش چشمان تو اینجا بود...

نمک نشناس

بگذرید از من نمک نشناس ها
باز با من می زنید بس لاس ها

گفت: گندم ,گفت :من چیدم ولی
کاش بر گندم می آمد داس ها

خار نه! آیینه نه! حتی کویر!
باز هم لاف می زنید از یاس ها!

بوی تنهایی من و لله که گندیده است
دیده بر بندید ای نسناس ها!

|+| نوشته شده توسط زهرا. بزرگ زاده در پنجشنبه بیستم اردیبهشت 1386 ساعت 16:34 |

محکوم

یکی یکی ثانیه ها را می شمارم

هی عقربه ها وجودشان را به رخم می کشند

هی دقیقه ها ثابت می کنند نبودنت را

و من هی می خزم درون خودم

هی ساعت زنگ می زند

دنگ دنگ دنگ ماتم می برد

به دور دست بعیدی که زاده اش بودیم

نوسان چشم هایم را حس می کنم

سیل راه می افتد

می گیرم قاصدک را از باد

بی خبر تر از من

فوتش می کنم

فوتم می کنی...

خاموش می شوم...

جایم می گذاری

قبلم هنوز سو سو می کند

ظالم می شوی

خودت را در چمدان حبس می کنی

پست می شوی به نا کجا آباد

صدای نفس هایت را نمی شنوم

تاریخ انقضایم تمام شده است

آب می شوم... آتش می گیرم

خاکستر می شوم... باد مرا می برد....

له می کنم ساعت را روی زمین

من متهم به بی تو بودن نیستم.

|+| نوشته شده توسط زهرا. بزرگ زاده در شنبه پانزدهم اردیبهشت 1386 ساعت 16:46 |

سلام

۱۸ سال گذشت در حسرت یک((انا لله و انا الیه راجعون مانده ام))

دعایم کنید.

|+| نوشته شده توسط زهرا. بزرگ زاده در سه شنبه چهارم اردیبهشت 1386 ساعت 19:24 |