| تبليغات | X |
|
کثافت داری بهم می زنی چشم های سبز عقی ام را 
منوی اصلی
پست الکترونیک دلنوشته های قدیمی
پايگاه هاي فرهنگي
آرشیو مطالب
مهر 1388
شهریور 1388 مرداد 1388 تیر 1388 بهمن 1387 آبان 1387 شهریور 1387 مرداد 1387 تیر 1387 اردیبهشت 1387 فروردین 1387 اسفند 1386 بهمن 1386 دی 1386 آذر 1386 آبان 1386 مهر 1386 شهریور 1386 مرداد 1386 تیر 1386 خرداد 1386 اردیبهشت 1386 فروردین 1386 بهمن 1385 دی 1385 آذر 1385 آبان 1385 مهر 1385 شهریور 1385 مرداد 1385
جستجو
پیوندها
اگه ترانه توپ می خوای برو تو....( خانوم مهسا کیان)
این یکی×اون یکی سارا کشکولی اقای فروتن باباااا بی خییییییال(خانم دهقانی) عاشق تنها هر چه می خواهد دل تنگت بگو عشق من عاشقم باش(اقا امید) آقا مهیار مرگلی عزیزم سارا خانوم گل افشین حیدری مهدی واران آقای یارجانلی(چشمان ناچار) سعید(غریبه) خانم زهراسادات هاشمی سرندی پیتی آرمان بزرگ زاده شعر رومشکانی س.ع.ل سمانه محقق آقای حاجیان زاده وبلاگ شاعران جوان قم آقای غفاری شور عشق(حسام) والاترین عشق :: قالب ساز ::
آمار وبلاگ
افراد آنلاين:
تعداد بازديدها: RSS
 |
سکوت خاکستری
پر از تردیدو انکارم...دلم خون است بیمارم..هوای گریه دارم کاش چشمان تو اینجا بود... متلاشی شده ام!
موج می شوم و بر دل سنگت که هی میکوبم می کوبم می کوبم در را باز کنید من دزد شب رو نیستم من فقط کمی دلم گرفته است و هزاران هزار ماهی که در تنگ سنگیش غوطه ورند! چون برگ به زیر پای عابر متلاشی شده ام با جمله ی آخر هی مسافر!متلاشی شده ام- دست در گردن باد کردم و رقصیدم من جذب شما...شعر...شاعر...متلاشی شده ام من آمده ام به آن خیابان... که تو هم در فکر خدا,عشق,باران...به تو هم هی طوسی سفید خط به خط رد میشد در چشم ترم که من چه نادان چه...تو هم؟ م |+| نوشته شده توسط زهرا. بزرگ زاده در دوشنبه بیست و هشتم مرداد 1387 ساعت 11:23
اینجا فقط مال خودمه
این نوشته ها فقط!فقط!فقط مال خودمن! این احساسات این شعرا همشون مال خودمن... مخاطبش هیچ تویی نیست! هیچ!هیچ!هیچ! تحمل میکنم! نصفه آدمای دوروبرم مزاحمن!مزاحم!مزاحم!مزاحم! از همه پسرایی که بهم میگن دوستت دارم متنفرم! متنفر! پ ن:خواستم سو تفاهمات یه عده بر طرف بشه! دو کبوتر به چشمانم می آویزم. چهار نعل اسب به دست و پایم مرا به نزدیک ترین پست خانه ی شهر برسانید. به توصیه دوستان اسم شعر شد((پست مدرن)) ((زمخت)) در راهرو زنی قدم میزد... می ایستاد قدم میزد... می ایستاد. قدم..... گونه هایش گل -انداخته بود- جنینی را! می گریست. در راهرو مردی نشسته بود. زن و چهارده سکه را سبک/سنگین میکرد...... ت... تو را از خاطرش از یاد می برد تمام لحظه هارا اشک می خورد تو مثل یک جنایت کار سردی پسر جان عاشق چشمان تو مرد پ ن:نمیخواستم شعر بزارم...پیش اومد! |+| نوشته شده توسط زهرا. بزرگ زاده در سه شنبه هشتم مرداد 1387 ساعت 15:8
|
